Liefste Ineke is geen licht verhaal: het confronteert, ontroert en nodigt uit tot reflectie. Het maakt de mentale werkelijkheid van Ine en Marie tastbaar, en laat zien hoeveel kracht en veerkracht mensen kunnen vinden, zelfs in de donkerste momenten. Het is een diepgaand en eerlijk verhaal maar ook best emotioneel. Het onderwerp, een eetstoornis, staat heel ver van mijn eigen leven maar toch werd het een indrukwekkende leeservaring.
Het verhaal volgt Ine en Marie vanaf hun eerste confrontatie met anorexia, via de zenuwslopende opname en behandeling, tot aan hun groeiende band die uitmondt in liefde, trouw en uiteindelijk het vooruitzicht op een gezamenlijk toekomst.
Wat dit boek voor mij bijzonder maakt, zijn de herkenbare locaties die in het verhaal opduiken. De scènes in de Abdij van Hemiksem geven het verhaal iets concreets. Het is geen abstract drama dat zich ergens “ver weg” afspeelt, maar een verhaal dat zich wortelt in plekken die echt bestaan en die vertrouwd aanvoelen.
Ook de opnames in Ziekenhuis Netwerk Antwerpen (ZNA) Middelheim en in de psychiatrische kliniek van Zoersel maken het verhaal heel tastbaar. Die instellingen ken ik. Daardoor komt het verhaal dichterbij dan je zou verwachten. Het speelt zich niet af in een anonieme grootstad of een vaag ziekenhuis, maar op plaatsen die deel uitmaken van onze eigen leefwereld.
Tegelijk moet ik toegeven dat het centrale thema — anorexia en langdurige psychiatrische opname — persoonlijk ver van mij afstaat. Ik heb weinig voeling met die wereld van eetstoornissen, therapieën en klinische routines. Soms voelde het alsof ik een inkijk kreeg in een realiteit die ik moeilijk volledig kan begrijpen.
Maar misschien is dat net de kracht van het boek. Omdat het onderwerp niet herkenbaar is voor mij, dwingt het verhaal me om me in te leven. De emoties — angst, liefde, hoop, wanhoop — zijn wél universeel, ook al is de context dat niet.
Reactie plaatsen
Reacties