Op een dag staat acteur Rudy Morren op een filmset. Zijn hand trilt oncontroleerbaar. Zijn bange vermoeden wordt bij de dokter bevestigd, hij heeft parkinson. Hij doopt haar KL. 'De man die niet alleen viel' vertelt over hoe je kan vallen, maar ook kan opstaan. Het is een intens verhaal vol hoop.
Rudy Morren is naast schrijver ook acteur en scenarist. Hij speelde onder andere in de televisieserie Spoed en telenovelles zoals Louislouise en Ella.
Het boek leest als een script, het script van Rudy zijn leven. Hij vertelt zijn verhaal vanuit het ik-perspectief. Hij speelt met taal, wordt af en toe poëtisch.
Het lijkt alsof je in het theater zit, hij staat op het podium en vertelt zijn verhaal. Hij voert een monoloog en jij hangt aan zijn lippen. Soms gechoqueerd maar vaak ook geamuseerd. Hij raakt je maar wisselt af met een goede dosis humor en zelfspot.
Hij doopt de ziekte Kl. Slechts 1 keer wil hij hem bij naam noemen, Parkinson. Daarna niet meer. Als het geen naam heeft, bestaat het ook niet. Morren vecht en valt. Maar hij valt niet alleen. Hij verzamelt een 30-tal vrienden die hem ondersteunen. Hierdoor kan hij in leven blijven.
Een hartverscheurend verhaal over wat Kl. fysiek en mentaal met je doet. Over hulp durven vragen én aanvaarden. Personages in het boek krijgen geen naam, enkel een afkorting (BV = beste vriend, GL = de grote liefde, AC = de actrice …)
Het verhaal heeft me geraakt. Maar hij heeft me ook dingen geleerd. Dat je je ziekte hebt en niet bent bijvoorbeeld. En dat je niet alleen moet vallen, hulp vragen mag. Die dingen heb ik zelf ook leren ontdekken toen ik ernstig ziek was dus dat was herkenbaar.
Ik wou meteen het tweede boek, zijn vervolg, lezen!
Reactie plaatsen
Reacties