" Er is niks " van Elisabeth Lucie Baeten is een persoonlijk en bij momenten confronterend boek waarin ze de lezer meeneemt in haar zoektocht naar wat er achter haar lichamelijke en mentale klachten schuilgaat. Wat begint met een instorting, wordt een terugblik op haar leven, waarin ziekte, pijn, angst, rouw en onverwerkt verdriet een belangrijke rol spelen. De titel Er is niks verwijst naar het gevoel dat ze jarenlang kreeg wanneer medische onderzoeken geen duidelijke oorzaak vonden, terwijl ze zelf maar al te goed voelde dat er wél iets aan de hand was.
Het boek verbaasde mij omdat ik Elisabeth vooral ken als de vrouw die ons aan het lachen brengt met haar scherpe humor maar in dit boek laat ze een hele andere kant zien van wie zij is. Humor en verdriet kunnen naast elkaar bestaan, dat is in het boek duidelijk: op de ene pagina kan je glimlachen en op de volgende even slikken.
Een belangrijk onderdeel is het overlijden van haar jonge nicht Katrin. Dat verlies heeft een grote invloed op haar verdere leven en speelt mee in haar angst, verdriet en lichamelijke reacties. Ook haar zoektocht naar een verklaring voor hoe ze in elkaar zit en waarom bepaalde dingen zo zwaar binnenkomen, komt aan bod. Het boek raakt aan autisme, overprikkeling en het voortdurend ‘aan’ staan. Ondanks de zware onderwerpen blijft haar typische humor aanwezig. Daardoor wordt het geen uitsluitend zwaar of somber boek. Ze kan iets heel pijnlijks vertellen en er tegelijkertijd een absurde of grappige draai aan geven.
Misschien toch even meegeven dat het boek de vraag stelt hoe goed we iemand werkelijk kennen. Wat iemand aan de buitenkant laat zien, vertelt lang niet altijd wat er vanbinnen speelt
Reactie plaatsen
Reacties