Ik ga gewoon Tore blijven

"Ik ga gewoon Tore blijven" raakt een heel menselijke vraag: als je ernstig ziek wordt, ben je dan plots alleen nog maar een patiënt?
Tore blijft ook een jonge man met zijn eigen persoonlijkheid, relaties, dromen en gevoelens. Zijn ziekte is een deel van zijn leven, maar niet zijn volledige identiteit. Tore wilde niet dat mensen hem alleen zagen als die jonge man met kanker. Hij was veel meer dan zijn ziekte: een zoon, een broer, een vriend, een geliefde en iemand met een eigen kijk op het leven.
Het boek gaat daarom niet alleen over sterven. Het gaat ook over hoe je probeert te leven wanneer je weet dat je misschien niet veel tijd meer hebt.

Mathias Sercu heeft meegewerkt aan het vertellen van dit verhaal, juist omdat het gezin iets tastbaars wilde bewaren van wat ze samen hadden meegemaakt. Het boek is dus ook een document van hun liefde voor Tore, en van de herinneringen die ze met hem delen. Wat Tore zelf vertelde, vind ik misschien wel het meest bijzondere deel van zijn verhaal. Hij sprak heel open over zijn dood, zijn vriendin Frauke en de liefde van zijn ouders.

Tore leerde Frauke kennen nadat hij zijn diagnose al had gekregen. Hun relatie groeide dus in de schaduw van zijn ziekte. Wat mij vooral raakt, is dat Tore ook nadacht over wat zijn ziekte voor Frauke betekende. Hij wist dat zij waarschijnlijk verder zou moeten leven zonder hem.
Toch wilde hij hun relatie niet reduceren tot zijn ziekte. Ze waren niet alleen een ziek persoon en iemand die voor hem zorgde. Ze waren twee mensen die verliefd waren en samen gelukkig konden zijn.
Zijn moeder Ilse benadrukte later ook dat Frauke niet alleen iets aan Tore gaf, maar dat Tore óók veel voor haar betekende. Hun liefde was wederzijds. 

Tore sprak bijzonder liefdevol over zijn vader Mathias, zijn moeder Ilse en zijn zus Jade. Zijn familie probeerde niet alle moeilijke onderwerpen te vermijden. Ze praatten met elkaar over zijn ziekte, hun verdriet en de dood. Soms gebruikten ze zelfs zwarte humor om met de situatie om te gaan.
Dat betekende niet dat ze minder verdriet hadden. Het gaf hun wel de mogelijkheid om elkaar beter te begrijpen.
Zijn vader Mathias moest bovendien leren om zijn zoon los te laten, terwijl hij hem tegelijkertijd zo veel mogelijk bij zich wilde houden. Zijn moeder Ilse probeerde momenten samen te blijven creëren, ook wanneer de toekomst onzeker was.

Omdat Tore iets verwoordde wat veel mensen moeilijk vinden: hoe leef je verder wanneer je weet dat je toekomst onzeker is? Hij liet zien dat verdriet en geluk naast elkaar kunnen bestaan. Dat je bang, boos of teleurgesteld kunt zijn en toch mooie momenten kunt beleven. En dat liefde niet minder waardevol wordt omdat je weet dat je iemand misschien zult verliezen. Tore overleed op 22 januari 2026, op 27-jarige leeftijd, omringd door zijn familie en zijn vriendin Frauke.