Ruben Van Gucht bracht het boek ‘Ruben Van Gucht: de man, het raadsel, het quizboek’ uit. Het is geen klassieke biografie, maar een origineel quiz- en puzzelboek waarin zijn leven centraal staat. Je wordt uitgedaagd met vragen, raadsels en puzzels over onder andere zijn carrière in de sportjournalistiek, media en actualiteit, opmerkelijke gebeurtenissen uit zijn privéleven, taal, algemene kennis en logica. Het boek combineert humor, zelfrelativering en een flinke dosis nieuwsgierigheid. Je probeert als lezer als het ware het raadsel Ruben Van Gucht te ontrafelen.
Ik sprak Ruben op een rustige zaterdagmiddag en vroeg hem meteen of zijn leven stilaan ook een echte quiz is geworden.
Het lijkt er soms wel op. Er zijn in elk geval heel wat vragen die je over mijn leven kunt stellen. Wat hebben de Dodentocht, Hennie Kuiper en ik met elkaar gemeen? En is een rijbewijs in bankkaartmodel nu vijf of tien jaar geldig? vraagt hij met een knipoog naar de rijverboden die hem de voorbije maanden werden opgelegd.
Een andere vraag dringt zich op: van wie zijn de benen, al dan niet van vrouwelijk schoon, die achter de koffietas vandaan komen? Een verwijzing naar het opmerkelijke beeldfragment dat de voorbije tijd volop circuleerde op sociale media. Ook zijn privéleven haalde de afgelopen maanden geregeld de nieuwsberichten. Het maakt van Ruben momenteel een van de meest besproken mediagezichten. "Die publieke belangstelling draagt ongetwijfeld bij aan de nieuwsgierigheid naar het boek. Ik ben iemand over wie mensen een mening hebben en graag praten. Blijkbaar maakt dat mij interessant, ook los van sport of televisie.
Als morgen alle camera's uitgaan, alle kranten stoppen met schrijven over jou en niemand herkent je nog, wie is Ruben dan nog?
Ik ben in de eerste plaats een jongen van den boerenbuiten. Dat ben ik vandaag nog altijd en dat zal waarschijnlijk ook nooit veranderen. Ik woon er ontzettend graag en ben niet van plan om daar ooit weg te trekken. Ik ben ook gewoon een papa van twee kindjes en zou het liefst zoveel mogelijk tijd met hen doorbrengen. Dat is op dit moment wat moeilijker, omdat er door mijn werk voortdurend camera's draaien en mijn agenda behoorlijk gevuld is.
Daarnaast ben ik sportief en ben ik veel met sport bezig. Voor het overige meng ik me eigenlijk weinig in het publieke leven. Ik ben perfect tevreden met mijn kleine dorpje, waar ik me thuis voel en waar ik graag ben. Ik hou van mijn dorp en van het leven dat ik daar heb.
Ik heb ondertussen geleerd om met mijn publieke leven om te gaan, maar eerlijk gezegd zou ik er ook geen enkel probleem mee hebben om opnieuw volledig anoniem door het leven te gaan
Je boek heet " de man, het raadsel" maar vind je ook van jezelf dat je een raadsel bent?
Voor de mensen denk ik wel. Voor mezelf niet, ik denk dat ik mezelf wel goed ken. Dat heeft bij mij, juist zoals bij andere mensen, jaren nodig gehad maar ik ben wel snel tot de kern gekomen van wie ik ben. Ik denk dat mensen heel veel lezen over mij en dingen zien die ver van hun eigen persoonlijk leven staan waardoor ik een raadsel voor hen ben.
Het boek is ook een knipoog naar je privé -leven. Heb je dat bewust gedaan?
De uitgeverij kwam zelf naar mij toe met het voorstel om een spelletjes- of quizboek te maken. Blijkbaar werkt dat concept in andere landen goed, zeker wanneer het rond een bepaald thema is opgebouwd. Ze dachten dat ik de geknipte persoon was om zo'n boek over mijn leven te maken. Voor mij was dat eigenlijk ook het enige boekformat waar ik nog zin in had. Ik heb intussen al zes boeken gemaakt die bestonden uit tekst, tekst en nog eens tekst. Daar had ik eerlijk gezegd niet zoveel behoefte meer aan, en al helemaal niet de tijd voor. Dit concept sprak me meteen aan omdat het luchtig en speels is. In alles wat ik doe, probeer ik mensen plezier te bezorgen, of dat nu op de radio, in de sport of op televisie is. Dit boek sluit helemaal aan bij diezelfde sfeer. Daarom heb ik uiteindelijk ook meteen toegehapt.
Er komt een collega Ruben begroeten, samen met zijn partner. Ruben vraagt of die vrouw zijn echtgenote is, de man lacht en zegt "ja hoor" waarop Ruben lachend zegt " toch effe checken". Ik vraag Ruben hoe hij omgaat met al die roddels over zijn ontrouw en dat er vaak zelfs moppen over gemaakt worden.
Ik ben blijkbaar een dankbaar onderwerp voor comedians en cafégrappenmakers. (lacht) Zolang mensen er een beetje humor in kunnen vinden, kan ik daar wel mee om. Maar er is natuurlijk een verschil tussen een grap en iemand voortdurend herleiden tot één verhaal. Ik kan daar ondertussen wel mee lachen. Als je zelf het onderwerp van grappen wordt, kun je maar beter een beetje relativeren.
Dat brengt mij tot de volgende vraag, eerlijkheid. Hoe belangrijk is eerlijkheid voor jou?
Ik heb tot mijn scha en schande moeten ondervinden hoe belangrijk eerlijkheid eigenlijk is. Mijn eerste echtgenote, met wie ik nog altijd contact heb, en ik zijn uit elkaar gegaan omdat ik niet eerlijk was over wie ik werkelijk ben.
Op zo'n moment heb je volgens mij twee keuzes. Ofwel begin je met iemand nieuw aan een relatie en herhaal je dezelfde fouten, iets waarvan ik vermoed dat veel mensen daarvoor kiezen. Ofwel trek je er lessen uit en besluit je voortaan eerlijk te zijn over wie je bent en wat je wilt. In mijn geval betekende dat erkennen dat die interesse in een bepaald soort leven altijd al in mij heeft gezeten.
Ik heb er daarom voor gekozen om anderen zelf de vrijheid te geven om te beslissen of ze daarin mee willen. Past dat bij jou? Dan ben je meer dan welkom in mijn leven. Past het niet bij wie je bent, dan houdt het op en kunnen we nog altijd goede vrienden blijven. Dat is de kaart die ik op tafel heb gelegd.
Ik wil nooit meer meemaken wat er met mijn eerste echtgenote is gebeurd. Als ik zie hoeveel pijn ik haar heb gedaan, weet ik dat ik dat niemand nog eens wil aandoen. Ik zag haar graag en het deed me pijn om te zien hoeveel verdriet ik haar bezorgde. Dat is ergens ook een contradictie: hoe kun je iemand zoveel pijn doen terwijl je die persoon tegelijk zo graag ziet? Maar dat is een levensles geweest die ik nooit meer ben vergeten.
Zou je ooit nog helemaal uit de spotlights willen verdwijnen?
Absoluut. Ik heb geen probleem met bekendheid, maar ik heb ze ook niet nodig om gelukkig te zijn. Ik zou perfect opnieuw anoniem kunnen leven.
Bedankt Ruben voor dit mooie gesprek!
Jij bent bedankt en ik wens je nog een prettige dag!
Reactie plaatsen
Reacties