Het boek gaat over een patiënt die in kritieke toestand op de intensieve zorg terechtkomt. In het verhaal volgen we niet alleen de patiënt, maar ook de artsen en de familie. Zo zie je hoe iedereen op een andere manier met de situatie omgaat en hoe moeilijk het soms is om beslissingen te nemen wanneer iemands leven in gevaar is.
Wat ik sterk vind aan het boek is hoe realistisch de medische situatie en de emoties worden beschreven. Je voelt de spanning in het ziekenhuis en merkt hoe onzeker alles kan zijn wanneer er complicaties optreden.
Voor mij was het verhaal ook herkenbaar. Mijn mama heeft namelijk ook op intensieve zorgen gelegen. Daardoor herkende ik vooral de ongerustheid en de angst wanneer er complicaties zijn. Je vraagt je constant af of die persoon het wel gaat halen en wacht telkens op nieuws van de dokters. Dat gevoel van onzekerheid vond ik heel goed terug in het boek.
Omdat de schrijver zelf arts is, voelt alles geloofwaardig en echt. Het verhaal begint wanneer Leon na een avond uit bewusteloos op de spoed wordt binnen gebracht en in kritieke toestand verkeert. Vanaf dat moment volgen we verschillende perspectieven: de artsen, de partner en andere betrokkenen.
Omdat de auteur zelf hoofdarts is op Intensive Care voelt het ziekenhuisleven heel authentiek. Het boek stelt ook vragen zoals wie er over leven en dood beslist. Door zowel de arts als de partner van de patiënt te volgen krijg je een breed beeld van de situatie. Ook het stukje van de patiënt zelf die in coma ligt en niet kan vertellen wat hij wil vond ik heel aangrijpend om te lezen.
Vlot geschreven dus een boek dat je niet snel weg kan leggen!
Reactie plaatsen
Reacties